Η βόλτα.

Αττική 8 Sportsman  2/4/2017.  Τα μεθεόρτια.

Υπάρχουν στιγμές που σε περιβάλλει μία ρευστότητα και όσο περνάει η ώρα νιώθεις να ενσωματώνεσαι, να ρέεις και εσύ μέσα της, να ελαφραίνεις, να γίνεσαι αυτό που σε περιβάλλει. Δεν ξέρω αν είναι ζεν, ξέρω πως μοιάζει με το ερωτικό ταό, είναι σαν να πλανάρεις στη θάλασσα και να μετράει το ταξείδι πολύ περισσότερο από τον προορισμό.

Και παρόλο το άγχος μου την Κυριακή για την αρτιότητα της διοργάνωσης, την τσίτα μου για το αν όλα πηγαίνουν καλά, η γενικώτερη αίσθηση ήταν ακριβώς αυτή. Μπορεί κάποιοι και κάποιες να μη μέτρησαν καλά τις δυνάμεις τους ή να παρεξήγησαν την έννοια της τεχνικής υποστήριξης, αλλά συνολικά εισέπραξα μία συντριπτικά θετική αύρα. Ζητώ συγνώμη για την ταλαιπωρία των όποιων και η εμπειρία θα με βοηθήσει να βελτιώσω μελλοντικές διοργανώσεις.

Μου άρεσε πολύ, για άλλη μια φορά, που σας άκουγα να μιλάτε για ποικιλίες, επίγευση, οξύτητα, αρώματα και να εκφράζετε τις προτιμήσεις σας και σκεφτόμουν πόσο δρόμο έχουμε κάνει από το 2009 που ζητούσατε ένα λευκό, ροζέ ή κόκκινο. Σχόλια όπως «φοβερό αυτό το Γκρέκο» ή «δεν πίστευα πως το Σαββατιανό μπορεί να είναι τόσο πολύπλοκο» με κάνουν να καμαρώνω που οι ποδηλάτες και ποδηλάτισσές μου είναι από τις πιο ενημερωμένες ομάδες στο χώρο του κρασιού, κάτι που αναγνωρίζουν τα οινοποιεία που επισκεπτόμαστε και συναντάμε μετά στις εκθέσεις κρασιού.

Το άλλο που μου αρέσει είναι πως δοκιμάζετε ακομπλεξάριστα και έχετε το θάρρος της γνώμης σας (εκτός από τις φορές που με ρωτάτε ποιο είναι το καλύτερο και απαντώ αυτό που σας αρέσει). Γιατί το κρασί είναι μία ρευστότητα που μας ενώνει, δε μας χωρίζει όταν διαφέρουν οι προτιμήσεις μας, πίνουμε κάποια στιγμή όλοι το ίδιο και γινόμαστε μια παρέα (και κρατάμε τα αυστηρά μας γούστα για το σπίτι). Και ίσως το τραπέζωμα στον προαύλιο χώρο του οινοποιείου Γκίκα να ήταν από τα καλύτερα αν όχι το καλύτερο μέχρι τώρα. Από τα πιο παρεΐστικα που έχουν γίνει, βοήθησε και ο χώρος κουκλί.

Και φυσικά η καλύτερή μου όταν σας πετύχαινα στα χώματα ή σας την έστηνα στο δρόμο για να κλέψω τη στιγμή, πραγματικά χαμόγελα, μάτια γελαστά, έξω καρδιές και ένοιωθα πάλι Αρχιτέκτονας, το χούι βγαίνει τελευταίο...μεγάλη υπόθεση να γεννάς  χαμόγελα με τη δουλειά σου...

Να πω πόσο υποδειγματικά μας φιλοξένησαν τα οινοποιεία, φοβερά ποτήρια, τυριά, κριτσίνια, όλα τα κρασιά στη φόρα (και εγώ που έχασα την κάθετη  Pine Forest του οικοδεσπότη, χαμπάρι...) μάλλον περιττό, μόνο για να μαθαίνει ο κόσμος τι έχασε που δε μας προτίμησε... Ένα μεγάλο ευχαριστώ από εμένα σε όλους και όλες εσάς για την παρέα, τα οινοποιεία Παπαχρήστου, Μάρκου, Παπαγιαννάκου, Εύοινου και φυσικά του οικοδεσπότη Γκίκα για την υπέροχη φιλοξενία, την εταιρία Quality Catering Services για το πολύ καλό φαγητό.

Είθε να πίνετε πάντα καλά κρασιά σαν της Κυριακής, να αγαπάτε το κρασί και την καλή παρέα, να καβαλάτε πάντα με κέφι και με χάρη, να φοράτε τα μπλουζάκια που σχεδίασα για σας να σας χαρώ και να είστε καλά να ανταμώνουμε!

Χαρά που μου δίνετε....να παλιώνετε σαν το καλό κρασί....